این هم آدرس فید نو http://2.1sama.ir/?feed=rss2

عکس ها از :مرضیه رحیمی

احمد غر می‌زند و تهدید می‌کند. یادم نیست وقتی برای فاطمه صندلی خریدم، برای احمد چه گرفتم. ولی باید می‌گرفتم. صندلی احمد دو سال عمر داشت و صندلی فاطمه نو بود و نارنجی. احمدِ بزرگ‌تر، تاب این برتری را ندارد. همان روز اول احمد سعی کرد صندلی‌ها را عوض کند. من نگذاشتم. اما یواش یواش احمد با چرب‌زبانی و انواع نیرنگ صاحب صندلی نارنجی شد و فاطمه وارث صندلی کهنه. حتی فاطمه یادش نبود که صاحب صندلی نارنجی بوده است.

فاطمه خوابیده است. چند روز پیش، من روی صندلی نارنجیِ احمد ایستادم، انگار چهارپایه بود. یکی از پایه‌هاش شکست. نگران من نباشید، چیزی نشد. پایه‌ی شکسته را بردم پیش احمد و گفتم یک خبر بد و پایه‌ی نارنجی را نشانش دادم. لب ولوچه‌اش را ورکشید. می‌خواست اعتراض کند حتی گریه. یک‌هو چشمش جرقه زد. روشن است شما هم می‌دانید چه گفت. «این صندلی که واسه فاطی بود»

 احمد آرام است. توی چند روز بعد شکستن احمد دوباره صندلی سفید را صاحب شد. فاطمه خیلی ساده گفت من آن را بخشیدم به احمد. نمی‌دانم چرا. کمی صبر کردم تا این انتقال ملکیت قطعی شود.

امروز یک صندلی سبز خریدم. دو هزار و دویست تومان. خوش‌بختانه وقتی آمدم خانه احمد نبود. صندلی را گذاشتم توی کابینت. احمد و فاطمه آمدند خانه، ازشان پرسیدم این صندلی سفید مال کیست. هر دو گفتند احمد. از احمد سه بار پرسیدم. فاطمه هم گفت من دادمش احمد. صندلی سبز را بیرون آوردم، دادم فاطمه. احمد ایستاد. فاطمه خندید. روی صندلی نشست. احمد صندلی سفید را آورد گذاشت کنار صندلی سبزِ فاطمه و دوتاشان خندیدند.

قند را گذاشتم توی دهان. استکان را برداشتم. احمد آرام مهربانانه گفت: فاطمه این صندلی سبز مال منه، آره؟ من گفتم: نه. گفت: می خایم عوض کنیم خب. گفتم: من نمی‌ذارم. وقتی فاطمه شام می‌خورد. احمد نشست روی صندلی. من به فاطمه گفتم برو ازش بگیر. فاطمه ازش گرفت. نمی‌خواستم دوباره با زرنگی صاحب شود. احمد برخورد بهش. گریه کرد.

فاطمه خواب است. احمد می‌گوید: بابا وقتی فاطمه خواب است صندلی‌اش برای من، باشه؟ این یک نیرنگِ نو است. من از مظلوم حمایت خواهم کرد.

عکس از علیرضا شاطری

از این‎جا نیز می‎توان پیاده کرد.

احمد خشم‎گین برای گرفتن زنجیر از فاطمه هجوم می‎آورد. فاطمه آرام و مهربان می‎گوید:

داداش! زنجیرو ازم نگیر! خودم بهت زنجیرو می‎دم.

در حیلت‎گری

من: بابا کی سه‎چرخه‎تُ خراب کرده [پیچ اتصال زین به بدنه باز شده بود و زین ولو بود]
فاطمه: داداش احمد.
من [صدایم را عشوه‎گرانه و کودکانه می‎کنم]: می‎خای واست درستش کنم.
فاطمه: نه…درستش نکن می‎خام سوار دوچرخه داداش بشم